Vrijdag 15 juni 12:50
De eerste 12 uur in de hobbelende trein zitten erop. Het is wel lastig schrijven
zo. Toch maar proberen. Tot nu toe genieten we volop. De dagen in Moskou waren
intens en vermoeiend. Heel veel gezien en gelopen dus ontzettend moeie benen.
We keken uit naar het vertrek van de trein. Heerlijk uitrusten. We vertrokken
precies op tijd, donderdagavond 10 minuten voor twaalf met de groep die die
dag ervoor was gearriveerd en waar we dus al een dag mee opgetrokken waren.
Wat hebben we het gezellig met elkaar. Allemaal leuke, gezellige mensen die
allemaal al veel reiservaringen hebben. 's Avonds bij de borrel werden allerlei
reisverhalen uitgewisseld met de nodige grappen natuurlijk. We zitten nu met
elf personen in dezelfde wagon. Twee echtparen reizen 1e klas in een andere
wagon. Andere passagiers zijn een Nederlandse jongen en een meisje en een Nederlands
meisje dat alleen reist, 3 jonge mannen van een of ander timmergilde, uitgedost
in middeleeuwse kledij met echte knapzak en een Mongoolse jongen die in Riga
aan de universiteit studeert en niet zo goed engels spreekt. Verder nog enkele
reizigers waar we nog geen contact mee hebben gehad. Bij aankomst moesten er
nog wat plaatsen geruild worden en zo hadden wij een eigen coupé voor
ons tweeën. Beter konden we niet wensen, lekker de ruimte dus. Allebei
beneden slapen, de koffers op een bed boven en je kan makkelijk overal bij.
Direct na vertrek werden de lakens en een theedoek uitgereikt. Direct de bedden
opmaken en slapen, we waren moe.
Een heerlijke nacht gehad. Ik werd wakker van iets dat omgeroepen werd. We stonden
stil op een station. Het was half acht en licht buiten. Alles nieuw en even
wennen. Heet water halen uit de samovar voor de thee en koffie. Wat klungelen
met heet water en het stopje bij het fonteintje op het toilet. Voor het ontbijt
gingen we naar de restauratie wagon. Die is gelukkig maar twee wagons verderop.
De trein heeft 17 wagons te trekken. Het ontbijt viel niets tegen. Brood, kaas
en gebakken eieren, koffie of thee. En dat voor maar 132 roebel (nog geen 12,50).
Daarna lekker zitten lezen en uit het raam kijken. Lekker ontspannen. Dit houd
ik wel 5 dagen vol. Het landschap is mooi en afwisselend Bomen, struiken en
velden, alles nog fris en groen. En heel veel bloemen, lupines, fluitekruid
boterbloemen en nog rood en paars van ik weet niet wat. En dan de dorpjes, allemaal
kleine houten huisjes Soms in allerlei kleuren. Oudere mannen en vrouwen zijn
op hun erf in de tuin aan het werk. In the middle of nowhere. Soms komen we
een werkterrein tegen van onbestemde fabrieken, met wachttorens op de hoeken
waar ook nog iemand in zit. Wat zouden ze in de gaten moeten houden?
De volgende stop was om 12 uur in Kotelnitsj. Allerlei vrouwen boden eten te
koop aan: brood, aardappelen, wortelen, melk en divers ander drinken. Van de
provodnik (een van onze conducteurs) mochten we er niet uit, de stop was te
kort. Het handelen ging dan maar bij de deur. Lekkere verse broodjes gekocht
voor de lunch. In de trein wordt van alles gedeeld: drop, snoep, spekjes, soep,
iedereen heeft van alles bij zich. We hebben bijna allemaal het reisboek van
de Transsiberië Express bij ons, Piet en José hebben een vrij gedetailleerde
landkaart geplastificeerd mee genomen in drievoud. Ze hebben zelf een kopieer
bedrijf, dus dat was handig. Ze slapen in de cabine naast ons met Gert-Jan en
Maaike. Die reizen met Tiara tours tot Oelan Bator en willen daarna drie maanden
naar China en verder om in totaal 9 maanden weg te blijven. In de cabine daarnaast
slapen Warid en Corry en Ton en Marleen. Vooral Ton en Marleen hebben veel interessante
reisverhalen en Ton blijkt een ras verteller. Jan reist alleen en deelt zijn
compartiment met de Mongoolse student. Hij was vanmorgen ook al vroeg wakker
en we hebben samen ontbeten. De volgende stop konden we uit de trein stappen.
We hadden 15 minuten en wilden een batterij kopen voor mijn fototoestel. Die
hield er gisteravond op het perron van Moskou acuut mee op. Batterij leeg! Waarom
niet een halve dag eerder. Dan had ik in Moskou volop de tijd om een nieuwe
te kopen. Gelukkig heeft Marinus ook nog een camera bij zich. Marinus ging op
zoek naar een batterij en ik zou wat drinken kopen. Toen ik terug liep naar
onze wagon, bijna helemaal vooraan, zag ik de provodnik met de rode vlag zwaaien
en gebaren dat ik snel moest instappen. Ik hoorde Ton roepen 'Waar is Marinus?'.
Die had ik het perron af zien lopen naar een klein winkeltje vlakbij. Ik raakte
gelijk in paniek. Je weet namelijk nooit wanneer de trein vertrekt. Er is geen
vertrek signaal, de trein gaat gewoon rijden. Zelf was ik direct de eerste de
beste wagon ingestapt, want je kan makkelijk door alle wagons lopen. Ik keek
uit het raam in de hoop Marinus te zien in de mensenmassa, het is behoorlijk
druk op zo'n station. Ineens zag ik hem en begon te roepen en te gebaren dat
hij in moest stappen. Dat deed hij gelukkig. Wat een opluchting, niet alleen
bij mij maar bij de hele groep. Ook de provodnik kwam eraan en gebaarde opgelucht
te zijn. Ik trilde helemaal van de zenuwen. De provodnik is een aardig mens.
Heel vriendelijk in tegenstelling tot de Russen in Moskou. Die leken allemaal
even chagrijnig.
Ook de mannelijke provodnik in ons rijtuig blijkt erg stug en steekt geen hand
uit de mouw. Na de stop kwam onze vrouwlijke provodnik de gang en de coupés
stofzuigen. Ze houdt haar rijtuig goed schoon ook de wc. Ook heeft ze de afvalemmer
geleegd. Echt waar gewoon tussen de rails.
Na een paar uur lezen en dommelen stoppen we in Balezino 1191 km van Moskou.
Het is inmiddels 17:00 uur en op het perron wordt weer van alles verkocht. Vis,
kip, allerlei groente, aardappelen en fruit, drinken, ijs, koeken huishoudelijke
artikelen en enkele kledingstukken. Ook erg veel bedelaars. Omdat er ook net
een trein stopte richting Sint Petersburg is het extra druk. Iedereen loopt
over de spoorrails. Dat is minder gevaarlijk dan het klinkt. Wat wel link leek
is dat er een bedelaar onder de trein door kroop om op 'ons' perron te komen.
Je weet nooit wanneer een trein vertrekt, maar niemand trekt zich hier wat van
aan. Volgende stop wordt Perm (1437 km) en hierna gaan we de Oeral in. We zijn
er niet uitgestapt want we gaven de voorkeur aan een warme maaltijd in de restauratie
wagon. Na Perm wordt de keuken gesloten en is er alleen nog maar drinken te
krijgen.
Zaterdag 16 juni 08:40
2241 km zitten we nu van Moskou. De kilometerstand wordt keurig bij gehouden
naast de spoorbaan. Wat is het heerlijk wakker worden na een lange nacht slapen.
Heet water halen en met een kop thee heerlijk naar buiten kijken. Wachten tot
de wc vrij is om te kunnen wassen bij het fonteintje. We halen dan een grote
beker heet water en gebruiken ons Italiaanse stopje. Werkt perfect. En dan maar
een beetje poedelen. Dankzij onze '2 persoons' coupé kunnen we ruim aan
en uitkleden. De vloer van de wc is altijd super nat. Bij elke stop wordt namelijk
water bijgevuld en net bij onze wc zit er in de leiding boven het plafond een
lek. De natuur is werkelijk prachtig. Ik hoop telkens iets van wild te zien
maar nog steeds niets.
Na 2428 km stopt de trein weer bij Ishim. We gingen er weer uit. Het was heel
druk op het perron en we konden weer van alles kopen. Voor de Russen zelf echter
was het zo'n beetje de wekelijkse markt. Enkele wagons verderop hingen uit alle
ramen Chinezen die hun handelswaar aanboden. Vooral veel kleding. Ze bleven
in de trein en alles werd door het raam verkocht. Spotgoedkoop schijnt het te
zijn en erg leuk om te zien. De volgende stop, na een korte stop in Nazevajevskaja,
zal Omsk zijn, een stad van ruim een miljoen inwoners. Volgens schema is dat
om half drie. We zijn net even op 'excursie' geweest. We hebben een wandeling
door de trein gemaakt. We wilden de coupés van de Mongolen (geen Chinezen)
wel eens zien. Wat een zooitje! Hele coupés vol handel, ze gebruiken
de gangen en de ramen als 'etalage'. Er zit ook een groep Nederlanders in de
bewuste wagon. Zij vertelden ons hoe het gaat op de stations. En of we vannacht
nog iets gehoord hadden? We stopten toen in Jekatarinaburg. Daar werd nieuwe
handel aan boord gebracht. Het was een geren en een lawaai! Wat hebben wij dan
een schone en rustige wagon. Na de locomotief zijn er drie wagons en dan is
er de restauratiewagon. Wij zitten in de middelste van de drie. Wagonnummer
4. Toen we in Moskou bij de trein kwamen liepen we helemaal naar voren op zoek
naar wagon nummer 4. Na wagon 5 kwam echter wagon 3 en dan nog 1 wagon. Vreemde
telling. Toen onze gids vroeg naar wagon 4 werd nummer 3 weggehaald en op een
vel papier werd een grote 4 geschreven en dit werd voor het raam gehangen. Hopelijk
waren er geen mensen op zoek naar wagon 3 of 2! Wat ook gunstig is voor ons
is dat we weinig mensen voorbij krijgen op weg naar de restauratiewagon. De
voorste wagon werd bevolkt door Russen en die nemen zelf eten mee of halen het
op het perron. De restauratie wagon was nooit vol en de Mongolen heb ik er helemaal
niet gezien. Marinus heeft op de excursie nog wel even een sportbroek gekocht
voor een dollar. Een echte Adidas sportbroek! Op toch nep?
Het is zondagmorgen 08:45 Moskou tijd.
Plaatselijke tijd is al drie uur later maar in de trein blijft het Moskou tijd.
Het tijdsverschil merk je wel. Toen ik om hal acht wakker werd stond de zon
al hoog aan de hemel. Eerst lekker thee drinken en dan maar wachten tot de wasruimte
vrij is. Ik werd wakker omdat de trein stopte. Gelukkig was het geen stationnetje,
want dan is de wc dicht. Die gaat op slot een paar kilometer voor de stop tot
een paar kilometer na de stop. Wel hygiënisch. Als ze op alle fronten zo
hygiënisch waren dan had ik mijn wc reinigingsdoekjes wel thuis kunnen
laten. Terwijl ik thee drink kijk ik naar buiten voor de kilometerstand. Ja
hoor, 3976 km van Moskou al bijna 4000 km in de trein.
Het is erg warm vanmorgen, de zon schijnt door het raam. Voor het eerst blote
benen en blote armen. Ik heb zin in de volgende stop. Lekker naar buiten in
de frisse lucht. Wat beweging want ik begin wel stijf te worden van het zitten
en liggen. Hopelijk is het perron aan de coupé zijde, dan kunnen we ook
het raam even zemen want ook dat begint aardig vies te worden. De gangkant kan
trouwens ook wel een wasbeurt gebruiken. Regelmatig staan we daar naar buiten
te kijken. Staan, zitten en liggen, wat een luiheid. Alleen een wandelingetje
naar de restauratie en op de perrons. Ik begin al aardig uitgerust te raken
en slaap erg goed en lang. Boven verwachting allemaal. Na het wassen de huishouding.
De provodnik komt even stofzuigen. We maken de bedden aan kant en ruimen wat
kleren op. Ook de kleine waterflesjes vullen we bij. We hebben vanuit Moskou
een grote plastic fles van 5 liter water meegenomen, maar dat drinkt niet zo
handig. Marinus heeft van een lege plastic literfles een trechter gemaakt zodat
we de kleine flesjes makkelijk kunnen bijvullen. Dit was zo handig dat de hele
wagon er gebruikt van maakt. Ik hoor net dat we tot nu toe een uur vertraging
hebben. Dat is voor ons niet veel op 4000 kilometer. We zijn nu ook licht aan
het klimmen en het landschap wordt heuvelachtiger. Het is nog steeds erg afwisselend
en erg mooi.
We hebben net een stop achter de rug in Krasnojarsk (4104 km). Het perron was
aan de cabinekant. Ik nam de spons mee en wat water. Marinus en Piet hielden
hun handen op zodat ik erop kon staan. Er kwam aardig wat vuil vanaf. Door de
warmte droogde het water direct op. Ik deed gelijk het raam van de buren. Je
ziet nu wel verschil maar veel vuil zit tussen de ramen, maar goed, het is een
verbetering. De man van de "technische dienst' (onze eigen 'Kaputniski')
zag ons bezig en moest lachen. Hij vroeg (in het Russisch met gebaren) waarom
we het raam niet open deden en van binnenuit wasten. Ja, dat gaat niet want
ons raam kan niet open. O, nou hij kwam zo wel even langs. En ja hoor, de trein
reed nauwelijks en daar kwam hij. Met vier man werd er aan gewerkt en met vereende
krachten en de nodige sleutels kregen we het raam open. Maar niet meer dicht!
Nu zitten we dus bij het open raam. Het is inmiddels bloedheet dus nu is het
heerlijk. Maar vanavond en vannacht? Hij kwam vanavond wel weer langs zei hij.
Nou, we zien wel. We wezen de 'Kaputniski' gelijk op de wc. Die is namelijk
altijd drijfnat en het lampje aan het plafond staat ook vol water. Hij haalde
het hele plafond los en constateerde een lek in de waterleiding maar hij kon
het niet verhelpen. Helaas. Gelukkig is het schoon water. Nu is hij overal raam
problemen aan het oplossen. Met dit weer is er veel behoefte aan frisse lucht.
Op het station heb ik hele lekkere koeken gekocht. Mijn handen waren echter
zo vies van het ramen wassen dat ik ze nauwelijks aan durfde te raken. Een had
ik er al aan een klein meisje gegeven die de hele tijd aan mijn arm trok en
om geld vroeg. Het Russische vrouwtje waarvan ik de koeken had gekocht gebaarde
dat ik niets moest geven. Geen geld dus dan maar een koek. Het duurde lang voordat
ik mijn handen kon wassen want Krasnojarsk is een stad van bijna 920.000 inwoners.
De trein moet er echt helemaal uit zijn voor de wc weer open gaat. En dan nu
aan de koffie met koek. Heerlijk. En dan is er ook nog leuke Russische muziek
op de radio in de trein. 's Middags kwam de 'Kaputniski' weer langs. Maar nu
had hij geen gereedschap in zijn tasje maar plakken chocolade die hij verkocht
voor 25 roebel. Dat maken we hier wel meer mee. Als je in de restauratiewagon
bent en er nadert een stop dan moet iedereen afrekenen en vertrekken. Igor de
restauratie medewerker stond dan tijdens de stop in de deuropening om op het
perron schoenen te verkopen. We zijn net weer gestopt en wel in Ilanskaja (4383
km). We konden weer van alles kopen. Ik kocht twee broodjes van appelflappendeeg.
In een ervan zat aardappel en in de andere groente, heerlijk waren ze. Marinus
kocht twee rollen van koekdeeg met karamel er in; ook lekker maar erg zoet.
Voor de buurman is het de tijd voor de was. Gert-Jan en Maaike blijven negen
maanden weg en namen zo min mogelijk kleding mee. Handig dus om zo nu en dan
te wassen. Daar gebruikten ze een lege waterfles van 5 liter voor, sokken en
ondergoed er via de hals in proppen, heet water erbij (niet alleen heet water
uit de samovar want dan smelt de fles), zeeppoeder erbij, de dop erop en maar
schudden. Een echt handwas dus. Sokken en ondergoed werden daarna te drogen
gehangen aan het gordijnroetje in de gang.
We hebben nu reeds een tijdsverschil van 4 uur. Het is nu 18:30 Moskou tijd
maar buiten begin het al aardig donker te worden buiten de rails is het al 22:30.
Het wordt nu ook wel wat frisser. Wanneer komt onze 'Kaputniski'? Of proberen
we het zelf? Na heel veel moeite krijgen we met z'n drieën, Marinus, Ton
en ik het raam dicht op een centimeter na. We steken er een schroef onder en
klaar zijn we. Maar na ongeveer 5 minuten zakt het raam weer helemaal naar beneden
en is er geen beweging meer in te krijgen. Gelukkig hebben we drie timmerlieden
in de wagon. Zij hebben wat hulpmiddelen. Gezien hun status als timmermansgilde
ben ik ervan overtuigd dat het zal lukken. Het kostte wel erg veel moeite maar
eindelijk is het raam dicht, weer op een centimeter na, maar een kniesoor die
erop let. Vannacht zal ik weer rustig slapen wat met een open raam waarschijnlijk
niet zal lukken. Straks in de restauratiewagon zal ik ze alle drie een pilsje
geven.
Maandagmorgen 05:30
Het is nog vroeg maar iedereen is al op en er is een en al bedrijvigheid bij
het toilet. De zon staat al hoog aan de hemel want buiten de rails is het al
10:30 of als we vannacht weer een tijdzone zijn gepasseerd 11:30. We hebben
net een stop achter de rug in Irkoetsk, maar ik heb er niets van gemerkt. De
trein reed al weer toen ik wakker werd om kwart over 5. Niemand gaat weer in
bed omdat we al wat willen wennen aan het tijdsverschil als we straks in Mongolië
aan komen. Marinus en ik hebben er geen mensen bij gekregen in onze coupé,
maar Jan en de student wel. In Irkoetsk stappen veel mensen uit voor een paar
dagen Baikalmeer, dus stappen er ook weer mensen in. We kijken erg uit naar
het traject langs het Baikalmeer want dat moet erg mooi zijn. We zijn op 5219
km van Moskou. Na Irkoetsk komt het mooiste gedeelte van de reis. Allereerst
een heel eind langs het Baikalmeer. Zo warm als het gisteren was zo koud is
het vandaag, ook al is het stralend weer met een wolkenloze hemel. Het Baikalmeer
was in mei nog helemaal bevroren. Het is inderdaad een fantastisch meer met
bergen rondom. We zien zelfs nog sneeuw. We nemen allemaal foto's vanuit het
open raam. Ook stoppen we op een stationnetje, maar de stop is te kort om naar
buiten te gaan. De deuren blijven dicht. We kopen een paar broodjes door het
raam. Het is altijd weer een verrassing wat er in zit. Dit keer heeft Marinus
jam en ik vis. Heerlijk. Kopje koffie erbij en weer een goed ontbijt. Als de
trein vlak langs het meer rijdt kun je zien hoe helder het water is. Terwijl
we genieten van het Bailkalmeer en zijn oevers beginnen de Mongolen een 'volksverhuizing'.
Ze lopen maar heen en weer door onze wagon met dozen. In de voorste wagon zitten
alleen russen. Vindt hier ruilhandel plaats? Het is wel irritant want we moeten
steeds opzij omdat ze er niet door kunnen met hun dozen. Ook laten ze alle deuren
openstaan wat veel lawaai geeft van de wielen. Hoe lang zou het duren? Ondertussen
genieten we wel van de prachtige natuur hier. Vooral de bloemen in allerlei
kleuren. We rijden al een paar uur langs het meer terwijl het op de kaart zo'n
klein stukje is.
De laatste stop in Rusland voor de grens met Mongolië is Oelan-Oede (5647km),
een vrij grote stad zo te zien. Twee zielig huilende jongetjes voorzagen we
van broodjes, snoep, instant chocomel en T-shirts Dat maakte een eind aan hun
toneel en we werden vrolijk uitgezwaaid. De elektrische locomotief is vervangen
door een diesel. Het is nog maar 250 km tot de grens waar we waarschijnlijk
5 en een half uur over gaan doen. Het is veel stijgen want we moeten een bergrug
over. Volgens de laatste kilometerstand zijn we op 5647 km van Moskou. En het
is gelukkig weer heerlijk warm. Wat een verschil in temperatuur met het Baikalmeer.
Ook zijn er in Oelan-Oede weer mensen ingestapt, ook in onze wagon, maar niet
in onze coupé. Marinus en ik zijn nog de enige in de wagon die nog samen
een eigen coupé hebben. Het landschap na Oelan-Oede is heel anders dan
langs het Baikalmeer en daarvoor. Het doet al Mongools aan, heuvelachtig met
gras en lage begroeiing. Ook is het hier en daar moerassig we rijden bijna evenwijdig
aan een rivier. Ook de mensen zijn al echt Aziaten. De provodniki zijn druk
aan het schoonmaken. We naderen de grens. Marinus oppert dat de Mongolen de
handelswaar hebben verdeeld vanwege de douane. We zullen er niet achter komen.
Het wordt al aardig donker en de zon is al bijna onder. Moskou tijd is het 16:30,
plaatselijk 5 of 6 uur later. Bij de grens zullen we een paar uur stilstaan.
We rijden weer. Na ongeveer 3 uur aan de Russische grens te hebben stil gestaan.
De Mongolen zorgden voor veel oponthoud. Veel handel moest de trein uit. Wat
gebeurde er allemaal? Veel heen en weer geloop van de Mongolen. We konden er
wel een poosje uit en konden het een en ander kopen. Russen stonden achter het
hek met allerlei karretjes. Bij de paspoortcontrole moesten we allemaal in onze
eigen coupé. Er werd overal gekeken behalve in de bagage. Paspoorten
werden meegenomen en na een half uur kregen we ze weer terug. Toen we weer gingen
rijden hingen er militairen aan de wagons. Vlak voor de Mongoolse grens werd
er weer gestopt, een heleboel militairen rond de trein en alle lichten in de
trein moesten uit. In het stikdonker reden we naar Mongolië met grote schrijnwerpers
werd er onder en bovenop de trein gekeken. Straks stoppen we bij de Mongoolse
grenspost. We krijgen weer declaratie formulieren om in te vullen. Buiten is
het aardedonker we zien niets, wel veel geloop om en onder en zo te horen zelfs
op de trein. Weer rijden weer stoppen. Nu komen de Mongoolse provodniki in de
trein. We staan allemaal in de gang, maar dat mag niet. Iedereen moet z'n eigen
coupé in en de gordijnen op de gang moeten dicht! Op ons declaratie formulier
komt een handtekening en een stempel. De coupé wordt weer onderzocht,
nu iets grondiger maar in de bagage wordt niet gekeken. Ook de gordijnen in
de coupé moeten dicht. Terwijl we weer een papier moeten invullen, een
arrival record. Zodra de douane verdwenen is doen we toch maar een gordijn in
de gang open. Er staan militairen op het perron. Er worden goederen het douanegebouw
binnengebracht. We speculeren: omkoping? Eindelijk wordt de trein "vrijgegeven",
een hele colonne militairen en douaniers verdwijnen richting het gebouw. Kinderen
en oude vrouwen rennen richting de trein. De kinderen zijn zwervers en bedelen.
Ja 's nachts om 2 uur. De vrouwen verkopen weer eten maar dat hebben we nu niet
nodig. Eindelijk 10 over 10 Moskou tijd vertrekken we na bijna 6 uur. Vanaf
nu is het 7 uur rijden naar Oelan Bator.
Dinsdag 19 juni 04:15 Moskou Tijd. Nog 20 minuten en dan zijn we in Oelan Bator.
Plaatselijke tijd 5 uur later dus. Na 5 nachten en vier dagen in de trein ofwel
103 uur.
En geen moment verveeld. We zij al aardig aan het tijdsverschil aangepast door
de laatste twee morgens vroeg op te staan. Vanmorgen kregen we al een indruk
van Mongolië, de mensen op hun paarden, het vele vee en de witte gers in
het landschap.
De aankomst op het station liep gesmeerd. Leuke gids, airco busje, afscheid
nemen van Gert-Jan en Maaike, die andere wegen gingen, en een prima hotel.
Zaterdag 23 juni
De trein die om 08:50 had moeten vertrekken kwam om 14:25 het station van Oelan
Bator binnen rijden. Dan duurt het in en uitstappen 40 minuten, dus om 15:05
zet de trein zich eindelijk in beweging. Een vertraging van 6 uur en een kwartier.
Al die tijd brachten we op het station door, 's ochtends ging het nog wel maar
naar mate de zon hoger aan de hemel stond en het warmer werd en de schaduwplekjes
zeldzamer werd het wel zwaar. We zijn dan ook enigszins verbrand de trein ingestapt.
José, Piet Marinus en ik delen een coupé. De trein is veel netter
en schoner dan de Russische In de coupé hangt zelfs een ventilator die
acuut werd aangezet. Op de tafel ligt een tafelkleedje en op de stoffen banken
een fluwelen overtrek. In de coupé naast ons zitten Jan en Harrie en
Marijke en een Duitse jongen die bij een groep hoort. Er was enig oponthoud
want de coupé lag vol bagage van een stel Chinezen, dus we moesten allemaal
in de gang wachten tot de bagage uit de coupé was gehaald. Gevolg was
dat de gang vol stond en dus geblokkeerd. Ondertussen probeerde een dronken
Chinees behulpzaam te zijn, maar dat werd niet op prijs gesteld. Hij veroorzaakte
nogal wat overlast. Zelfs de politie werd er bijgehaald die hem uit de trein
wou zetten maar dat lukte niet. Hij kreeg zolang even een coupé toegewezen
van de Chinese conducteurs, maar hij bleef maar door de gang lopen.
Toen de trein eenmaal reed gingen we eerst maar eens wat drinken in de restauratiewagon.
Dit was een heel verschil met de Russische alleen het drinken niet koud. José
en ik gingen eerder terug dan de mannen en wij installeerden ons in onze coupé.
Alles even inrichten. Drie Chinese conducteurs hebben met vereende krachten
ons raam weten te openen. Dit was ons nog niet gelukt. Het raam op de gang is
ook open dus het tocht lekker door. We kijken naar buiten. Het landschap kennen
we inmiddels, we rijden naar het zuiden. Er zijn minder gers dan in het noorden
van Oelan Bator. Nog een paar uur en dan begint de Gobi. Hopelijk is het dan
nog niet donker, zodat we er een stuk van kunnen zien. Ik zie een paar complete
geraamtes langs de spoorlijn. Resten van doodgevroren dieren van de afgelopen
winter? Na een stop in Tsjoir, waar niets te beleven viel gingen we eten in
de restauratiewagon. Die moest veel beter zijn dan de Russische hadden we gehoord
en gelezen. We bekeken het menu maar dat was eigenlijk niet de bedoeling en
deze werd weer terug gepakt. Ze hadden drie dingen en we maakten onze keuze.
Ook vroegen we om salade en soep, maar dat was er niet. Ik was erg teleurgesteld.
We hadden hoge verwachtingen van de Mongoolse keuken. Even later kwam er een
grote groep Zuid- Afrikaanse toeristen in de restauratie. Ze kregen eerst salade
opgediend en daarna soep. Ik was boos. We hadden net een priegelmaaltijd op,
net genoeg voor een bodempje. We hadden door de vertraging ook niet geluncht.
We vroegen nogmaals om salade en we kregen salade! Soep hoefden we niet meer
omdat we zagen dat iedereen die liet staan. "gekookt water" was het
oordeel. Terug in de coupé hebben we meegebrachte worstjes gegeten en
zelf soep gemaakt. Het is inmiddels half 10 en nog steeds erg warm. Zou het
nog afkoelen? We rijden al een poos door de Gobi. We hebben al veel dieren gezien,
antilopen en gieren en zelfs kamelen. Ze zijn snel voorbij of te veraf om een
foto van te nemen. Ik heb het wel geprobeerd en ben benieuwd of ze gelukt zijn.
Zou het vannacht nog afkoelen of blijft het zo warm? Zodra het donker was zijn
we gaan slapen. Ramen open ventilator aan. De ramen op de gang moesten dicht.
Later begrepen we waarom. Om 3 uur stonden we stil bij de grens van Mongolië
China, ik werd om 4 uur wakker gemaakt. Alles zat onder een laagje woestijn
zand, we voelden ons compleet stoffig. De gebruikelijke douane formaliteiten
vonden plaats. Paspoorten laten zien en weer allerlei papieren invullen.
Nadat we ook de grens met China waren gepasseerd kreeg de trein een ander onderstel,
het spoor in China is namelijk smaller. Dit was leuk om te zien en mee te maken.
Toen we de hal uit reden met een nieuw onderstel gebeurde er schijnbaar nog
van alles. Geen idee wat allemaal maar er kwam geen eind aan, eindelijk 09:10
reden we dan echt China in. Eerst weer een stuk Gobi, alleen maar zand en zand
en zand. De eerste stop in China was Jining. Er stond een Chinees met een karretje
met allerlei etenswaar. Verder was er niets te beleven. De volgende stop was
Datong. Een groot modern station, maar niets te beleven. Onderwijl genoten we
van het landschap. Wat een verademing na de Gobi. Veel landbouw en veel kuddes
schapen met een herder. We zij ook al de muur gepasseerd maar dat ging erg snel.
Eindelijk hebben we lekker gegeten in de trein. De Chinese keuken moest het
helemaal zijn maar vanochtend en vanmiddag viel het tegen. Vanavond kregen we
echter van alles op tafel gezet en het was heerlijk. Nog maar een stop voor
we in Peking zijn. Peking is nog drie uur. Het is nu 19:40 Oelan Bator tijd
maar het is hier nu een uur vroeger. Waarom snappen we nog niet helemaal. Vandaag
dus geen Peking meer bekijken daarvoor zijn we te laat door de fikse vertraging.
We zijn net gestopt bij een stationnetje in de bergen, vanwaar we een prachtig
uitzicht hadden over de grote muur. Vanuit de trein zagen we hem al. Wat een
belevenis. We rijden nu door de bergen. Het gaat heel langzaam. Straks gaan
we dalen. Dan moeten we nog een stop maken alleen om de remmen te laten afkoelen.
Op het stationnetje zag een Chinees dat Marinus een shagje draaide. Toen Marinus
aanbood er voor hem een te draaien wilde hij dat graag en er kwam gelijk een
hele kring Chinezen om heen staan. Jammer dat het donker begint te worden want
het laatste stuk naar Peking schijnt ook mooi te zijn. Nog ongeveer 2 uur en
dan zijn we er, nog 75 kilometer. Als we willen kunnen we ook nog wilde marihuana
planten plukken. Die groeien hier langs de rails. We laten ze maar staan. Het
laatste stuk rijden we in het donker. We rijden door de bergen maar er is niets
te zien. We komen aan in Peking om 21:30 Peking tijd. Van Oelan Bator tot Peking
hebben we 31 en een half uur in de trein gezeten.
Ineke van Wijhe 30 juni 2001